Λογοτεχνία Καθ’ Οδόν

Κι από την άλλη ο Έρωτας, μ’ έχει έτσι πληγωμένη, 
        οπού δεν ξεύρω ο νικητής ποιός είναι οπ’ απομένει.

Και θέλοντας να πουν πολλά, τα λίγα δεν μπορούσι,
        το στόμα τως εσώπαινε, με την καρδιά μιλούσι.
 

Τα μαθητικά μου χρόνια μου άφησαν μάλλον τραυματικές εμπειρίες από τον Ερωτόκριτο του Βιντσέντζου Κορνάρου. Ώσπου τα Χριστούγεννα που μας πέρασαν έτυχε να τον παρακολουθήσω στο θέατρο Ακροπόλ από το θίασο του Εθνικού Θεάτρου. Εκεί ήταν που ερωτεύτηκα ανεπανόρθωτα. Η αυθεντική γλώσσα, ο ίδιος διάχυτος ρομαντισμός, μα μια εντελώς νέα πνοή. Έτσι δεν είναι τυχαίο που αναφώνησα “ο δρόμος μου!”, όταν περιδιαβάζοντας -φλανερίζοντας- στην Πλάκα ανακάλυψα ότι υπάρχει οδός Ερωτόκριτου.

Και κάτι για να πλουτίζουμε τις λογοτεχνικές μας γνώσεις:

Κεντρική ιδέα […] σ’ ολάκερο το έπος, είναι η “μπόρεση του έρωτα”, δηλαδή η δύναμη που αντλεί όποιος αγαπά απ’ τη φωτιά  της καρδιάς του, μια δύναμη που του δίνει θάρρος, τον οπλίζει με αρετές υπέρτερες του εαυτού του και τον οδηγεί στη νίκη, στις ευγενικότερες πράξεις. 

Γιαγιά φιλόλογος βλέπετε. Και Σαλονικιά, παρακαλώ.

F.


Πηγή: Γ. Βαλέτας, Αναλύσεις Νεοελληνικών Κειμένων, Εκδόσεις Πέτρου Κ. Ράνου, Αθήνα 1967

Share Button

Leave a Reply

Your email address will not be published.